Wednesday, November 30, 2016

Το Ουράνιο Τόξο της Βαρύτητας - Thomas Pynchon



Μπορεί κανείς να διαβάσει πολλά για αυτό το βιβλίο, αλλά το θέμα είναι ότι αν δεν το κάνει από πριν και ξεκινήσει ανυποψίαστος την ανάγνωση, θα αντιληφθεί κάτι από το μύθο που το συνοδεύει; Σε ότι αφορά τη δική μου αναγνωστική εμπειρία, αυτή εμπλουτίστηκε από έναν οδηγό ανάγνωσης του Weisenburger, το Google και λίγες είναι η αλήθεια διαδικτυακές ως επί το πλείστον συζητήσεις με τους αξιότιμους και πυροβολημένους Pynchon-ιστές φίλους Μαραμπού και Ελένη. Χωρίς αυτά θα έλεγα το εξής πεζό και ολίγον βουκολικό: που πας ρε Καραμήτρο;
Μπορείς να ξεκινήσεις διαβάζοντας για έναν απ' τους πολλούς χαρακτήρες, ας πούμε τον Σλόθροπ που είναι κατά κάποιο τρόπο ο βασικός και να βρεθείς ξαφνικά σε άλλο αιώνα με άγνωστα ονόματα που όμως μόνο τέτοια δεν είναι και να πρέπει να ψάξεις στο ίντερνετ ή τον οδηγό για να μάθεις. Αυτό συμβαίνει πολύ συχνά και για μένα ήταν αρκετά κουραστικό. Διάβαζα δέκα σελίδες μέσο όρο κάθε μέρα γιατί μου ήταν αδύνατον να αφομοιώσω ό,τι τέλος πάντων αφομοίωνα. Και πολλά αποσπάσματα τα ξαναδιάβαζα/σα.
Παρόλα αυτά, η εμπειρία δεν είχε προηγούμενο. Ήταν μια σχέση αγάπης - μίσους όπου παρεμβάλλονταν άλλα βιβλία για να καταφέρω ύστερα από 3 μήνες και 1002 σελίδες να φτάσω στο τέλος. Ο Σλόθροπ, ο Ρότζερ Μέξικο, ο Πόιντσμαν, ο Μάρβυ, η Κάτια, η Μπιάνκα, η Γκρέτα, ο Τσιτσέριν και πόσοι ακόμα τριγυρνούσαν στις σελίδες του βιβλίου, στα χαλάσματα ενός κατεστραμμένου απ' τον πόλεμο κόσμου, φτιάχνοντας ένα λαβυρινθώδες σύνολο από του οποίου το κέντρο εξείχε πάντα η ρουκέτα Α4, μια εξέλιξη της V2 που εμφανίστηκε προς το τέλος του Β' Παγκοσμίου και στης οποίας την περιφέρεια ξετυλίγονταν συνωμοσίες κρατών, εταιριών, ατόμων που δεν αποτελούσαν αποκυήματα της φαντασίας του συγγραφέα, ερωτικές σχέσεις και ακραίες συμπεριφορές καθώς και εικόνες που έμοιαζαν να έχουν ξεφύγει από ψυχεδελικά παραληρήματα.
Και το δια ταύτα, αυτό που μου έμεινε μετά από την τελευταία σελίδα είναι η γοητεία του διαφορετικού, γιατί ο Πύντσον είναι μια ψαγμένη ροκ λογοτεχνία που ίσως να έβαζες στ' αυτία σου (!) όταν αντίκριζες από ένα αερόστατο ένα πύραυλο από Ιμιπόλεξ G να έρχεται καταπάνω σου με μια τούρτα στην υπεραιχμή του ...


Saturday, November 26, 2016

Το Χιόνι - Ορχάν Παμούκ


Κι ενώ η μετεωρολογική υπηρεσία έχει αναγγείλει κακοκαιρία για τις επόμενες μέρες, το βιβλίο του Παμούκ μέσα στο οποίο το χιόνι πέφτει σχεδόν σε όλα τα κεφάλαια, έχει τελειώσει ένα μεσημέρι με ήλιο πριν από περίπου δέκα μέρες κι εγώ παλεύω ακόμη με ένα Πύντσον που με ταλαιπωρεί κοντά τρεις μήνες.
Σ' αυτό το διάστημα το 'Χιόνι' του Τούρκου συγγραφέα αποτέλεσε μια ποιοτική προσθήκη κεντρίζοντας το ενδιαφέρον μου από τις πρώτες κιόλας σελίδες μια κι ένα από τα θέματα που θίγει, αυτό της θρησκείας μέσα από τη διαμάχη των ισλαμιστών με τους Ευρωπαϊστές το έχω παρακολουθήσει μόνο από δημοσιογραφικές προσεγγίσεις.
Ο Κα επιστρέφει από τη Γερμανία για να καλύψει δημοσιογραφικά τις δημοτικές εκλογές που γίνονται στο Καρς, μια μικρή πόλη της Τουρκίας όπως και τις αυτοκτονίες των ντόπιων νεαρών γυναικών που φοράνε μαντήλα. Στο πίσω όμως μέρος του μυαλού του ποιητή Κα υπάρχει το απωθημένο της Ιπέκ, μιας γυναίκας που έχει στιγματήσει τα φοιτητικά του χρόνια στην πόλη. Κατά τη διάρκεια της διαμονής του γίνεται ένα τοπικό στρατιωτικό πραξικόπημα που τον βρίσκει να εμπλέκεται και με τις δυο αντιμαχόμενες πλευρές.

Με μια λιτή γραφή ο συγγραφέας σκιαγραφεί την τουρκική κοινωνία φωτίζοντας παράλληλα τον έρωτα, τον θάνατο και το δίλημμα που θέτει η έννοια της θρησκείας σε ένα σκεπτόμενο άνθρωπο.