Thursday, January 19, 2017

Οι φωνές του ποταμού Παμάνο - Jaume Cabré



Τώρα που καταλάγιασε ο αχός που είχε προκαλέσει το 'Confiteor' είπα να διαβάσω ... 'Τις φωνές του ποταμού Παμάνο'. Ξεκινάς ανάποδα θα πείτε, αλλά χορονολογικά αυτό το βιβλίο προηγείται και σύμφωνα με κάποιες φωνές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι καλύτερο από αυτό που κυκλοφόρησε πέρσι από τις εκδόσεις Πόλις.
Κάτι που ξεχωρίζει αμέσως, είναι ο τρόπος που αναπτύσσει ο Καμπρέ την ιστορία του αλλάζοντας ακόμα και μέσα στην ίδια παράγραφο πρόσωπα και χρόνο, είτε κατά την αφήγηση ή ακόμα και στους διαλόγους. Αυτό όταν συμβαίνει για 688 σελίδες (ισπανική έκδοση) μπορεί να αποβεί κουραστικό. Για μένα τουλάχιστον υπήρξαν στιγμές, ιδιαίτερα στις τελευταίες εκατό όπου αυτό μου συνέβη, χωρίς βέβαια εν τέλη να μην αποτελεί ένα χαρακτηριστικό το οποίο προκαλεί θαυμασμό για τη συγγραφική δεινότητα του Καταλανού συγγραφέα.
Σε ότι αφορά στην ιστορία, υπάρχει το κεντρικό πρόσωπο της σκληρής αλλά και παθιασμένης Elisenda Vilabrú που ζητάει εκδίκηση για την δολοφονία του πατέρα και του αδελφού της την εποχή του εμφυλίου πολέμου στην Ισπανία αλλά πολύ αργότερα και την αγιοποίση του δασκάλου Oriol Fontelles, εραστή της, ο οποίος σκοτώνεται το 1944 από τους μακί. Στο μυθιστόρημα εμφανίζονται διάφοροι χαρακτήρες που συνδέονται με τα γεγονότα, ενώ ξεχωρίζει η Tina Bros, δασκάλα κι αυτή, η οποία τοποθετημένη χρονολογικά στον 21 αιώνα, βρίσκει τυχαία στο υπό κατεδάφιση σχολείο του Fontelles, ένα κουτί από πούρα μέσα στο οποίο κρύβεται το μυστικό της πραγματικής ιστορίας του τραγικού δασκάλου.
Τι ήταν λοιπόν για μένα 'Οι φωνές του ποταμού Παμάνο'; Μια καλογραμμένη ιστορία με αξιοπρόσεκτη συγγαφική τεχνική που δεν κατάφερε όμως να με αγγίξει.



Tuesday, December 27, 2016

Η μελαγχολία της αντίστασης - Λάσλο Κρασναχορκάι



... κι έρχεται και το τέλος και σου δίνει τη χαριστική βολή. Όχι, δεν θα το αποκαλύψω (είναι ευφυές!). Αυτό το βιβλίο πρέπει να το διαβάσετε και να γευθείτε τις 399 σελίδες του μια προς μια. Καταλαβαίνω πως το να ξεκινάς ένα κείμενο που οι προτάσεις του ξεπερνούν ακόμα και σελίδες μπορεί να φαίνεται δύσκολο αλλά μόλις μπεις στην ιστορία, στον μοναδικό τρόπο που ο Κρασναχορκάι μέσα από τη γραφή του σε ταξιδεύει στο μυαλό του, μόλις σε τυλίξει το άρωμα, αυτό το άρωμα κλασικής λογοτεχνίας που σπάνια βρίσκεις τόσο έντονο αλλά και τόσο αυθεντικό σε σύγχρονο κείμενο, τότε απλά και μόνο δεν θα θέλεις να φτάσεις στο τέλος.
Όπως και στο 'Πόλεμος και πόλεμος', έτσι κι εδώ ο μακροπερίοδος λόγος του Ούγγρου συγγραφέα κυριαρχεί σε μια ιστορία όπου μια πόλη βρίσκεται κάτω από μια ακατανόμαστη απειλή που ενισχύεται εξ αιτίας των πρώιμων παγετώνων, την ανάπτυξη παιδικών συμμοριών, τη σύγκρουση τρένων, τη βεβήλωση μνημείων, όταν την επισκέπτεται ένα τσίρκο που έχει σαν ατραξιόν το κουφάρι μιας φάλενας και έναν άντρα που αποκαλείται ο Πρίγκιπας. Αν θέλετε να διαβάσετε κι άλλα για την υπόθεση απευθυνθείτε σε άλλα ιστολόγια. Αν θέλετε να σας αναλύσω περαιτέρω τη μαγεία του κειμένου δεν θα σας κάνω τη χάρη. Οι λέξεις που μου έρχονται είναι υπερθετικά επιφωνήματα.
Θα έλεγα για να κλείσω γιατί μπορεί ήδη να απορείτε που έχω γράψει τόσα όντας μονίμως 'τηλεγραφικός', πως για φέτος αυτό ήταν για μένα το κορυφαίο βιβλίο. Ακόμα εδώ είστε; Βιβλιοπωλείο!