Friday, September 16, 2016

Ο ένοικος - Javier Cercas



Ένα διάστρεμμα στο πόδι θα αποτελέσει την αφορμή για το ξεκίνημα μιας διαφορετικής μέρας για τον καθηγητή Μάριο Ρότα. Η εμφάνιση ενός νέου ένοικου, συνάδελφου του Ρότα θα φέρει τα πάνω κάτω στη ζωή του και θα τον οδηγήσει στην παράνοια. Μια ιστορία που θα φτάσει γρήγορα στο τέλος της - δεν είναι ένα βιβλίο που θα το αφήσετε εύκολα πόσο μάλλον όταν ο όγκος του είναι μικρός και η γραφή άμμεση και χωρίς γλωσσικές δυστροπίες (οι οποίες μάλλον δεν θα ταίριαζαν εδώ) - και ίσως να σας αφήσει όπως κι εμένα μια μικρή απογοήτευση για την κατάληξή της.
Κάπως αλλιώς το ήθελα το τέλος κι αυτό επειδή το κείμενο είναι συμπαγές, δοσμένο με ένταση και χιούμορ, σε προϊδεάζει για ένα ιδιαίτερο φινάλε και τελικά σ' αφήνει λίγο μουδιασμένο ...   


Tuesday, September 6, 2016

Δόκτωρ Πασαβέντο - Enrique Vila-Matas



Με την εξαφάνισή του ασχολείται ο ήρωας του Βίλα-Μάτας, με την απομόνωσή του από τον υπόλοιπο κόσμο και τον επαναπροσδιορισμό της συγγραφικής του ταυτότητας και προσωπικότητας. Εμπνευσμένος και επηρεασμένος από τον Ελβετό συγγραφέα Robert Walser που αποσύρθηκε από την ενεργό δράση θέλοντας κι αυτός να εξαφανιστεί καταλήγοντας στο φρενοκομείο του Herisau, ακολουθεί μια πορεία εγκαταλείποντας αναπάντεχα πριν καν ξεκινήσει, μια διάλεξη που επρόκειτο να δώσει μαζί με τον Bernardo Atxaga στη Σεβίλλη.

Ο δόκτωρ Pasavento ή αλλιώς Ingravallo ή αλλιώς Pinchon & Pynchon ταξιδεύει στη Νάπολη, το Παρίσι, το Herisau και ο Βίλα-Μάτας δημιουργεί ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα-αφήγημα με πολλές όπως συνηθίζει βιβλιοφιλικές αναφορές, μια γοητευτική ιστορία που απαιτεί την προσοχή του αναγνώστη και τον εγκλωβισμό του σε ένα λογοτεχνικό κόσμο απ' τον οποίο δεν θέλει να βγει.
Ο Δόκτωρ Πασαβέντο δεν είναι ένα συμβατικό βιβλίο. Το διαρκές πηγαινέλα στο χρόνο και η αμφιβολία αν αυτό που διαβάζεις ισχύει στην πραγματικότητα του ήρωα ή είναι αποκύημα της φαντασίας του είναι στοιχεία που ίσως ξενίσουν. Πιστεύω όμως ότι οι 'παιδεμένοι' βιβλιόφιλοι θα μείνουν παραπάνω από ικανοποιημένοι. Προσωπικά το αγάπησα περισσότερο κι από 'Το Παρίσι δεν τελειώνει ποτέ' που είχα διαβάσει πέρσι.