Το Ουράνιο Τόξο της Βαρύτητας - Thomas Pynchon



Μπορεί κανείς να διαβάσει πολλά για αυτό το βιβλίο, αλλά το θέμα είναι ότι αν δεν το κάνει από πριν και ξεκινήσει ανυποψίαστος την ανάγνωση, θα αντιληφθεί κάτι από το μύθο που το συνοδεύει; Σε ότι αφορά τη δική μου αναγνωστική εμπειρία, αυτή εμπλουτίστηκε από έναν οδηγό ανάγνωσης του Weisenburger, το Google και λίγες είναι η αλήθεια διαδικτυακές ως επί το πλείστον συζητήσεις με τους αξιότιμους και πυροβολημένους Pynchon-ιστές φίλους Μαραμπού και Ελένη. Χωρίς αυτά θα έλεγα το εξής πεζό και ολίγον βουκολικό: που πας ρε Καραμήτρο;
Μπορείς να ξεκινήσεις διαβάζοντας για έναν απ' τους πολλούς χαρακτήρες, ας πούμε τον Σλόθροπ που είναι κατά κάποιο τρόπο ο βασικός και να βρεθείς ξαφνικά σε άλλο αιώνα με άγνωστα ονόματα που όμως μόνο τέτοια δεν είναι και να πρέπει να ψάξεις στο ίντερνετ ή τον οδηγό για να μάθεις. Αυτό συμβαίνει πολύ συχνά και για μένα ήταν αρκετά κουραστικό. Διάβαζα δέκα σελίδες μέσο όρο κάθε μέρα γιατί μου ήταν αδύνατον να αφομοιώσω ό,τι τέλος πάντων αφομοίωνα. Και πολλά αποσπάσματα τα ξαναδιάβαζα/σα.
Παρόλα αυτά, η εμπειρία δεν είχε προηγούμενο. Ήταν μια σχέση αγάπης - μίσους όπου παρεμβάλλονταν άλλα βιβλία για να καταφέρω ύστερα από 3 μήνες και 1002 σελίδες να φτάσω στο τέλος. Ο Σλόθροπ, ο Ρότζερ Μέξικο, ο Πόιντσμαν, ο Μάρβυ, η Κάτια, η Μπιάνκα, η Γκρέτα, ο Τσιτσέριν και πόσοι ακόμα τριγυρνούσαν στις σελίδες του βιβλίου, στα χαλάσματα ενός κατεστραμμένου απ' τον πόλεμο κόσμου, φτιάχνοντας ένα λαβυρινθώδες σύνολο από του οποίου το κέντρο εξείχε πάντα η ρουκέτα Α4, μια εξέλιξη της V2 που εμφανίστηκε προς το τέλος του Β' Παγκοσμίου και στης οποίας την περιφέρεια ξετυλίγονταν συνωμοσίες κρατών, εταιριών, ατόμων που δεν αποτελούσαν αποκυήματα της φαντασίας του συγγραφέα, ερωτικές σχέσεις και ακραίες συμπεριφορές καθώς και εικόνες που έμοιαζαν να έχουν ξεφύγει από ψυχεδελικά παραληρήματα.
Και το δια ταύτα, αυτό που μου έμεινε μετά από την τελευταία σελίδα είναι η γοητεία του διαφορετικού, γιατί ο Πύντσον είναι μια ψαγμένη ροκ λογοτεχνία που ίσως να έβαζες στ' αυτία σου (!) όταν αντίκριζες από ένα αερόστατο ένα πύραυλο από Ιμιπόλεξ G να έρχεται καταπάνω σου με μια τούρτα στην υπεραιχμή του ...


Comments

  1. Σπύρο, κάνοντας κάποιος έναν απολογισμό της χρονιάς που τελειώνει, δε θα ήταν υπέροχο να συμπεριλάβει σε αυτόν, ένα βιβλίο που διάβασε; Και δεν εννοώ αναγνωστικό απολογισμό που θα κάνουν σχεδόν όλα τα βιβλιοφιλικά μπλογκς σήμερα. Αλλά από τον άλλον, τον κανονικό, με όλα τα γεγονότα της ζωής. Μέσα σε όλα αυτά να πεις: με σημάδεψε αυτή η χρονιά γιατί κατάφερα ένα σπουδαίο αναγνωστικό επίτευγμα ή επίσης, γιατί δεν κατάφερα!

    Ένα τέτοιο επίτευγμα είναι η ανάγνωση του Ουράνιου τόξου της βαρύτητας. Ένα βιβλίο με αναμφίβολα τεράστιο εκτόπισμα που δεν γίνεται εύκολα αντιληπτό αν κάποιος δεν το ολοκληρώσει. Μπράβο λοιπόν που τα κατάφερες! Νιώθω και λίγο ηθικός αυτουργός στο όλο έκγλημα και θα ένιωθα άσχημα αν σε εξόντωνε το βιβλίο (καταραμένο 2016 και έτσι!!).

    Τώρα που πήρες το βάπτισμα του πυρός, οποιοδήποτε άλλο βιβλίο του και αν διαβάσεις, θα σου φανεί απείρως πιο κατανοητό (στα μέτρα του Πύντσον, πάντα!) και διασκεδαστικό. Εύχομαι να συνεχίσεις να τον διαβάσεις, θα βγεις αναντίρρητα ωφελημένος!

    Καλή χρονιά και συνέχισε να γράφεις λακωνικά ποστ και «φλύαρα» βιβλία! Εγώ που κάνω το αντίθετο, είδες την προκοπή μου :p

    ReplyDelete
    Replies
    1. Εσένα την προκοπή σου την περιμένω. Κι έχω υπομονή μεγάλη εγώ να ξέρεις. Σ' αυτούς που εκτιμώ βέβαια. Για τους άλλους δεν έχω καθόλου μάλλον.
      Όντως έπαιξες καθοριστικό ρόλο στο να διαβάσω το Τόξο και στο να φτάσω μέχρι το τέλος γιατί δεν ήταν λίγες οι φορές που αποκαρδιωνόμουν επειδή δεν έβγαζα άκρη. Ήταν αναγνωστική εμπειρία, σίγουρα η πιο επεισοδιακή και ενδιαφέρουσα της χρονιάς που φεύγει. Και θα επανέλθω οπωσδήποτε στον Πύντσον γιατί όπως σου είχα γράψει κάποια άλλη στιγμή πέρα από την αναγνωστική του αξία υπάρχει και η συγγραφική για κάποιον που ασχολείται με την γραφή. Καλή χρονιά να χουμε!

      Delete

Post a Comment